Ruud's val 10 februari 2010
Woensdagmiddag besloot ik om rustig een eindje door de vers gevallen sneeuw te rijden. Fototoestel mee om wat sfeerplaatjes te maken. Het eerste deel was goed te rijden totdat ik na een paar kilometer plotseling op ijs reed, dat verborgen was onder de sneeuw. Voordat ik iets kon doen viel ik hard op mijn rechterheup. Dat was erg pijnlijk en toen de pijn wat zakte wilde ik opstaan, maar dat lukte niet. Cobi gebeld en met behulp van de ATB overeind gekomen en met de fiets als ondersteuning richting Niersense Pad gestrompeld. Cobi was het bospad ingereden dat ik aangegeven had. Fiets achterop en naar de huisarts. Ik zat/lag op de achterbank van de auto en daar heeft de huisarts mij onderzocht. Doorgestuurd naar het ziekenhuis in Apeldoorn voor foto's. In een rolstoel naar de afdeling radiologie, waar vier verpleegsters mij stonden op te wachten (ik was de laatste patiënt van de dag). Er waren geen breuken te vinden, maar ik kon ook niets met mijn rechterbeen doen. Vanwege de sneeuwval langzaam terug naar Vaassen, waar we bij de fysiotherapeut 2 krukken haalden. De buurvrouw had ondertussen de stoep van de auto naar de voordeur sneeuwvrij gemaakt. De buurman haalde het bed van boven naar de huiskamer. Hetzelfde bed waarin Cobi een halfjaar geleden een tijdje gelegen had.
De eerste nacht wakker geweest. Alleen vanaf zes uur een klein uurtje geslapen. Iedere (kleine) beweging is pijnlijk, maar als ik een bepaalde houding gevonden heb is het wel te doen.
update: 20-03-2010

Ik had mijn Garmin GPS op de fiets zitten.
Klik hier voor de gegegvens van dit ritje (van vertrek huis t/m thuiskomst na doktersbezoek)

Therapie:
Pijnstillers, rust, geduld en voorzichtig bewegen van het been/heupgewricht. Verwachte genezingsduur: 6 weken.
Fysiotherapie is geen optie.

Dat wordt veel Olympische Spelen kijken!

Te Koop:
racefiets, crossfiets en ATB (t.e.a.b)

voor de deur van de huisartsenpraktijk

röntgenafdeling Lukasziekenhuis

vrijdagmorgen 12 februari
VRIJDAG (12-2): het ging al wat beter. De tweede nacht zo'n vijf uur geslapen in drie gedeeltes. Na zo'n twee uur word ik wakker met pijn in de rug van het liggen in een en dezelfde houding; even een tijdje overeind en dan weer verder slapen. Met de pijn valt het verder wel mee, alleen bij een verkeerde beweging stevige pijnscheuten in heup en lies. Met krukken lopen valt tegen omdat ik zere been niet kan optillen. Op het rechterbeen staan lukt nog helemaal niet. De bureaustoel gebruik ik de als rolstoel. Cobi moest vrijdag bij de fysiotherapeut zijn en die vertelde dat fysiotherapie geen optie is.

ZATERDAG (13-2): weer slecht geslapen en dus de openingsceremonie gezien. 's Middags naar boven om me te douchen en wat bij te slapen in mijn eigen bed. Kon ook voor het eerst op mijn (goede) linkerzij liggen. Overdag niet echt veel pijn, maar moet dan wel de pijnstillers trouw innemen. Heb toch het idee dat het heel langzaam wat beter gaat.

1e keer de trap op
MAANDAG (15-2): lopen met de krukken gaat al wat beter. Rechterbeen kan ik al iets optillen, maar ik kan er niet op staan. Slapen gaat nog steeds niet echt lekker. Gestopt met de "zware" pijnstillers en dat is wel te merken. Ook voor het eerst 5 minuten op de hometrainer gezeten om het heupgewricht een beetje los te maken. Ik was de hele dag alleen en voor mijn gevoel gaat het maar heel langzaam vooruit. Bovendien krijgt Cobi meer last van haar knie omdat ze meer moet doen. Voor Karlien is de toetsweek begonnen.

maandag: de patiënt rust
DINSDAG (16-2): afgelopen nacht tot 5 uur opgebleven voor het schaatsen. Overdag twee keer een uurtje gerust. Ik word wat somberder over mijn herstel. Morgen komt de huisarts langs, want de genezing gaat erg traag.

dinsdag: fruitmand van HDKS
WOENSDAG (17-2): na het schaatsen in Vancouver om 1.30uur naar bed gegaan. Lekker slapen is er niet bij. Om half een 's middags kwam de huisarts. Waarschijnlijk is er een pees en/of spier (gedeeltelijk) afgescheurd in de buurt van de heup. Eerst een echo laten maken en dan een afspraak met de chirurg. Dat er toch iets mis is met de botten, waar ik bang voor was, lijkt hem onmogelijk en daar ben ik wel blij om.
Cobi heeft krukken bij de thuiszorg gehaald en die van de fysiotherapeut kunnen terug.
Eind van de middag krijg ik een migraine-aanval , maar met een Imigran en twee uur in bed is die aanval afgeslagen.
's Nachts tot 3 uur opgebleven om de Nederlanders weer geen medaille te zien halen in Vancouver. Daardoor weinig nachtrustgehad.
woensdag:

5 krukken
DONDERDAG (18-2): Na tussenkomst van de huisarts kan ik morgen om9.45uur in het ziekenhuis al terecht voor röntgenfoto's en een echografie. Twee uur later heeft de chirurg tijd voor mij om de resultaten daarvan door te nemen.

een van de weinige dingen die ik momenteel kan doen
VRIJDAG (19-2): Goed kunnen slapen na al om middernacht naar bed te zijn gegaan (op 1 slaaptabletje en 2 Olympische schaatsmedailles).
Nadat Cobi bij de fysiotherapeut is geweest gaan we naar Apeldoorn. In het ziekenhuis is er een echo gemaakt van de heup en lies (direct aan de beurt). Daarna 3 speciale röntgenfoto's van de heup (vrijwel direct aan de beurt). Toen was het wachten op dr. Hogervorst (na 110 minuten aan de beurt). Gelukkig was er niets bijzonders te vinden, dus is het gewoon een erg zware kneuzing, die zijn tijd nodig heeft om te genezen. Toch wel een opluchting voor mij.
De chirurg kon ik nog wat tips geven over de Rohloffnaaf van mijn ATB.
Mike Hogervorst

Algemene en acute chirurgie.
Traumatologie
ZATERDAG (20-2): kan iets meer doen, maar hou wel vrij veel last. Tot half vier 's nachts opgebleven voor de 1500m in Vancouver.

zaterdag: beetje fietsen
ZONDAG (21-2): best goed geslapen. Cobi en Karlien gaan naar de indoor in Apeldoorn. Vandaag minder last van de heup en het been. Denk aan de leuke dingen die ik wil gaan doen als ik weer kan lopen.

zondag: Ruud en Mark - tragedie en triomf
WOENSDAG (24-2): weinig verbetering. Staan of steunen op het rechterbeen is onmogelijk.

woensdag: somber

DONDERDAG (25-2): een goede dag. Wat testjes gedaan met de weegschaal: kan mijn gewicht al meer op mijn gekwetste been zetten.


VRIJDAG (26-2): zal het ooit nog eens goed komen? En ook de Olympische Spelen beginnen me de keel uit te hangen!

vrijdag: na een week weer eens buiten
ZATERDAG (27-2): geduld!... en alles komt goed.

zaterdag: meten is weten (kracht in rechterbeen)

verwijsbriefjes (klik voor vergroting)
DINSDAG (2-3): na wat slechte dagen (en nachten) toch weer naar de huisarts. Blijkt de musculus vastus lateralis niet te functioneren. Fysiotherapie en een nieuwe echo zijn de nieuwe acties. Maar ooit zal alles goedkomen.
's Middags naar de bibliotheek en de Dekamarkt (steunend op het karretje). Viel tegen om een halfuurtje te lopen op krukken.
VRIJDAG (5-3): Eerste keer fysiotherapie. Gisteravond eerste pasjes gemaakt met één kruk. Begin zelf ook wel vooruitgang te merken.

dinsdag: eerste optreden in het openbaar

zondag: blokje om met één kruk
ZONDAG (7-3): de eerste oefeningen leverden veel spierpijn op. Het lijkt zo eenvoudig, maar er ontbreekt veel kracht om het uit te voeren.
Slecht geslapen, maar ik kon wel goed op mijn linkerzij liggen en ook op de rechterzij gaat redelijk. Lopen met een stok gaat al beter, al kan ik nog niet lang lopen. Autorijden lukt ook en zondagmorgen een uurtje gereden in de omgeving: route Teuge-Apeldoorn (40 km).
DINSDAG (9-3): gisteren een paar minuutjes op Cobi's fiets gereden (lage instap en met beide benen makkelijk aan de grond) en 10 minuten gewandeld met twee stokken. Vandaag is er een echo van de spier in het bovenbeen gemaakt, maar er werd geen afwijking gevonden. Het gaat nu ook duidelijk beter met mij.
VRIJDAG (12-3): langzaam, maar zeker ga ik vooruit. Gisteren op Cobi's fiets naar de bibliotheek. Vanmorgen bij de fysiotherapeute driemaal 5 seconden op mijn rechterbeen gestaan. Vanmiddag even in Apeldoorn de stad in geweest. Met twee krukken want dat loopt toch lekkerder als je iets langer onderweg bent.
ZONDAG (14-3): gisteren zes kilometer gereden op Cobi's fiets.
Vandaag een paar uur met de trein gereden. Zowel van het zitten in de trein als op de fiets kreeg ik een beetje last in mijn rechterbil.
Gisteravond mijn eerste biertje sinds de val gedronken (en hij smaakte niet eens zo lekker!!).
Treinreizen met krukken is wel een aparte ervaring. Vier keer overstappen en daarbij acht keer de lift moeten gebruiken. En het kost je sowieso veel meer tijd.
WOENSDAG (17-3): maandag de eerste voorzichtige stapjes gezet zonder krukken (zo moet het er ruim 58 jaar geleden ook uitgezien hebben denk ik; alleen de luier ontbrak).
Dinsdag weer fysiotherapie en ook de eerste dag dat ik geen paracetamol geslikt heb. Ook op dinsdag mijn weelderige haardos gesnoeid (afspraak was dat dat zou gebeuren als ik weer kon lopen).
Vanmorgen was het een beetje lente en heb ik de ATB schoongemaakt. Het zadel een stuk lager gezet en me 's middags gemeld bij het woensdagmiddag-ATB-clubje. Uiteraard niet meegefietst, maar het was wel even lekker om weer op de ATB te rijden.
ZATERDAG (20-3): donderdagmiddag op mijn eigen fiets naar Apeldoorn om onze auto bij de garage op te halen. 's Avonds naar de koopavond in Apeldoorn geweest. Een klein uur met één kruk rondlopen viel nog tegen.
Vrijdag na het vierde bezoekje aan de fysio kon ik alweer beter lopen zonder krukken.
Zaterdagmiddag gereden op de ATB, maar wel op de verharde weg. Afgezien van een gevoelige bil (aanhechting spier op het bekken?) ging het in het halfuurtje best goed.

klik hier voor de ritgegevens
TERUG