Ruud's wielerleed Mijn allereerste fietstochtje maakte ik op een fietsje met wieltjes van een autoped. Opgehaald in Delden bij oom Gerard en toen met de bus terug naar Almelo. Na uitgestapt te zijn mocht ik als vijfjarige het laatste stuk op het doortrappertje naar ons huis in de Seringenstraat afleggen. Afstappen kon ik nog niet en dus moest ik net zou lang rondjes fietsen om het kleine grasstrookje dat een gedeelte van de straat in tweeën splitste, tot mijn moeder er ook was en mij kon opvangen (van gemotoriseerd verkeer had je toen als kind geen last). |
|
Mijn
eerste fietsteller leek wel wat op de "jones-oerthcounter"
zoals die tegenwoordig gebruikt wordt om de nauwkeurige meting van
een hardloopparkoers te doen.
|
Op
mijn 11e verjaardag kreeg ik een echte fiets met 3 versnellingen.
Van oom Gerard kreeg ik een kilometerteller. Dat was een mechanisch
tellertje met aan de zijkant een tandwieltje dat bij iedere omwenteling
van het voorwiel door een pinnetje, dat aan een spaak vastzat, verdraaid
werd. Dat apparaatje zat met een beugeltje vast op de as van het
voorwiel. Als je hele goede ogen had kon je tijdens het rijden de
cijfertjes langzaam zien verspringen. De constructie was nogal kwetsbaar
en de afstelling van het pinnetje en het tandwiel kwam nogal nauw,
zodat ik niet al te lang van de teller heb kunnen genieten. In de
loop der jaren werd ik ook steeds minder zuinig op de fiets en toen
ik bijna 17 jaar was en een bromfiets kreeg is de fiets langzaam
weggeroest in het schuurtje. Totdat hij op een dag er gewoon niet
meer was (dat denk ik nu, want ik weet niet meer wat er uiteindelijk
met mijn eerste echte fiets gebeurd is). Vanaf die tijd alleen nog maar "oude" fietsen gehad, waar ik niet al te vaak op reed, want dan moesten alle andere vervoersmogelijkheden echt niet meer mogelijk zijn. |
Sinds ik in juli 1993 weer een echte fiets kocht, waarmee ik mij ook een beetje sportief ging verplaatsen, heb ik veel fietsgegevens bijgehouden. Een tellertje op het stuur is een essentieel onderdeel geworden van mijn fietsen. En net als je niet zonder ketting kunt rijden kan ik dat eigenlijk ook niet zonder teller. Een ketting breekt wel eens een heel enkele keer en ook een teller weigert wel eens dienst. In dat laatste geval moet er 's avonds "bijgedraaid" worden om de statistieken weer op orde te krijgen. Kilometerstand
per 30 april 2007:
|
 23 oktober 2004 |
 4 november 2006 |
Maar
dan nu het echte WIELERLEED; om te beginnen met de lichamelijke
kant van de zaak. Fietsen is eigenlijk balanceren op twee wielen
en dat kan dus wel eens fout gaan. Een keer naar het ziekenhuis gebracht in een ambulance. Gebroken schouderblad en een losgerukt sleutelbeen (pianotoetsfenomeen geheten). Meeste valpartijen met de ATB, meestal onschuldig, maar toch ook een aantal met wat meer fysieke schade. Een beetje wielrenner moet toch schaafwonden (asfalteczeem) gehad hebben. Dit jaar twee stevige valpartijen. Op 3 augustus in Nunspeet door een inhalende auto met caravan van de weg gereden (veel schaafwonden en straatvuil; dus een tetanusspuit) en op 4 november hard gevallen en daarbij de linkerflank beschadigd en daarna lang last gehouden van de schouder. In beide gevallen kwam de fiets er zonder schade vanaf. |
 19 oktober 2005 |
Fietsen
is verder ook een soort van mechanische sport (waarbij de rijder
wel zelf voor de aandrijving moet zorgen). Dus is er ook kans
op pech, meestal in de vorm van een lekke band met als goede tweede
een gebroken spaak. Als je geluk hebt blijkt de band lek te staan
in de schuur (6x) en hoeft het niet "on the road" gefikst
te worden. Verder is mij overkomen: kettingbreuk (3x), afgebroken
derailleur (3x), gescheurd frame (2x), afgebroken stuurpen en
afgebroken pedaal.  15 juli 2003 / bij Saarburg in Duitsland |
LEKKE
BANDEN
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|